چنانت دوست می دارم

تویی که تویی

tristana — Wed, 11 Feb 2009 17:01:18 GMT

مثل آب خوردن بود فرانکو. فقط لبانم را چسبانده بودم به شیر آب یخ زده ای که چکه هایش قندیل بسته بودند.قند توی دلم آب شد چون قندیل ها که روی زبانم شیر شدند. شیری شدند.شراب شدند. درست مثل آب خوردن بود فرانکو. لبانم را چسباندم و مکیدم ..چکه چکه روی زبانم..قندیل ها.. تش تشنگی هزاران ساله ای را فرو می نشاند.

گونه های گداخته ام را چسبانده ام .دستان تاول زده ام را ...خنکا مرهمی. مرهمی فرانکو مرهمی. تویی که تویی. هنوزززز در این انعکاس تابشی، از میان قندیل های آب شده بر لبان نیمه باز من. شیر و شراب شده ...سپید و پاک و همیشه جاری من ...همیشه فرانکو

بیا!

tristana — Wed, 28 Jan 2009 16:26:18 GMT

نوشتن از یادم رفته است چون تو . بی آن که بدانم چرا و چه وقت بی سر و صدا خزیده ای بیرون از درونم .آری نوشتن از سر انگشتانم لغزید و رفت ...نه نامت که هنوز بر لبانم است ..چون ترک ترک هایی ترک نشدنی.

کجايي فرانکو ...کجایی...بیا.

چاه

tristana — Tue, 30 Dec 2008 10:00:18 GMT

این بار هم مثل همه بارها بود فرانکو .یک گونی مرغ عشق مرده ، سنگین و تنبل. تعبیر خواب های در هم و بر هم من و تو در آمیختن دو ماهی قزل لابه لای لجن های ژله ای آب سبز این حوضچه های پرورشی نبود . عروس و مجردان با هم در نمی آمیزند. پیوند هایی چنین دلمشغولی انسان های تک افتاده است نه کیمیاگران قرن ها وانهادگی که عروسانشان را هر شب در آرزوی الهامی چند و تزکیه کلمات عریان می کنند .

این شب ها سرم را توی چاهی می کنم .چاهی که توی دریای کران تا کران سرم کنده ام. چاهی که سرش منم و ته اش دریا دریا تویی . سرم را توی چاه می کنم و با کفتر چاهی هایت درد و دل می کنم . پرهایشان که خیس می شود رنگ عوض می کنند .می شوند مرغ دریایی. بال می کشند تا روی دریا و ماهی هایت را فراری می دهند .

دم غروب های دریای دی نفس گیر می شود. موج می زنی به پاهایم و دورم می کنی.نمی دانی هر صدفی که می شکنی گنجه خاطرات من است .

بازگشت به تاريکی

tristana — Fri, 26 Dec 2008 18:50:18 GMT

برای تو که چون من انسانی باشی با روحی فرو رونده،

در آمدن به روشنايي،

بازگشت به تاريکی را مشکل تر خواهد ساخت.

اين را تو گفته بودی يا که نوشته بوده اند اش جايي فرانکو؟

نمی دانم .

چه فرقی مي کند.

جایی که جا به جایی چون خواندن وردی زیرکانه است.

باز دم هر دم را به صورت هم پف می کنیم.

کلمات جاری

از نقطه اي نامعلوم به نقطه نامعلومی ديگر

به هر آن جا که تويي

پيغام می آورند که

منتظرم باش ،

يکی از همين روزها خواهم آمد.

اما تو

اشباع شده از تکرار فواصل این گام ها

بر سنگفرش جايي که نمی دانی اش کجاست

در ذهن ملتهبت ، از مرزهای عشق عبور خواهی کرد .

میبینی ؟

مسببی!

اما بی دلیل.

هر تماس از جنس رابطه با تو،

لايه نازک عشق مرا پس می زند.

در من نفوذ می کند و

ریز به ریز این متابولیسم درون ریز

را دوباره بر من و تو آشکار می کند .

میبینی ؟

مسببی!

اما بی غرض .

رشتـــه بـــــــــه رشته، نخ به نخ، تار به تار، پو بـــه پو

tristana — Thu, 04 Dec 2008 17:31:18 GMT

زیر این رج به رج احساسات رو شده ات

چه می بافی فرانکویم؟

یکی زیر ، یکی رو ..

و شعرهایت ناگهان زیر و رو ،

آبشار شال گردن قرمزی اند

که سرازیر می شوند .

و من

چون روزهای کودکی مان

ریش ریشه هایش را

در روزهای یخ زده تنهایی ام

هی می بافم و هی می بافم و هی می بافم .

رشتـــه بـــــــــه رشته، نخ به نخ، تار به تار، پو بـــه پو

بازار مسگرها

franco — Wed, 26 Nov 2008 16:32:18 GMT

انگشت می کشیدی به ته اش. سر تغار که نشسته بودی یواشکی دیدت می زدم تریستانا. گفتم :" یه لیس از انگشت هات به من می دی؟ " . ندادی که .

هی سابیدی به هم ..هی ساییدی دندان هایت را روی هم و همه اش هم شد کککککشک ! آخرش دوغ شد ! دروغ شد!

حالا نشسته ای و به رد دندانه دندانه های چرخ زندگی روی دنده هایت خیره شده ای که چه؟ من هم که با یک دهان پر از بی دندان فقط می خندم تریستانا . فقط می خندم ." دندت نرم تریستانا ....دندت نرم ...."

توی پیچ وا پیچ کوره راه های سرم به خودت می پیچی.به ضرب بازار مسگرها رنگ گرفتی، قر می ریزی و منم دنبال سرت با یه دایره زنگی ، زنگی شدم تریستانا . "روم سیاست تریستانا ....روم سیاست...."

... جنگ و جنگ ساز میاد و از بالوی شیراز میاد ...

" باد از سرم که بیفته می وزه لای شاخ و برگ درختای باغ. اون وخته که دلم باز هوای سرونازی رو می کنه که من و تو اردیبهشتش رو با هم قرار گذاشته باشیم ."

رو سر بنه به بالین ...

tristana — Sun, 23 Nov 2008 13:54:18 GMT

" زخمها را تعریف کنیم به هم ، هم به چه می رسیم جز هیچ ؟ "

یادت که هست ؟

داستان زخم ها را می گویم .گفتمش دوباره و به هیچ رسیدیم باز .

هیچ ،جز خونی تازه که از زخم های دهان سر باز کرده ام ،

باز سر زده بیرون ،

می پاشد پشت دست هایم

غارت شده ی حیران حرامی های هیجان و اعتماد پوک همیشگی ام،

باز

عریانم .

امروز هم مثل هر صبح به مردی که از کنار درختان خیس گذر می کرد،

گفتم :

- سلام

مهاجم

tristana — Sat, 15 Nov 2008 19:11:39 GMT

نمی شود از سد نگاه تو عبور کرد فرانکو . نمی شود از چاله کوچک زبان خویش به چاه دهشت زبان تو فرو نیفتاد . به مرزهای اقتدار نشکسته ات بارها و بارها هجوم می برم و به حجم خُردی از تو بسنده می کنم ولی تو سنگینی بار این تجاوز های آشکار عاشقانه را برنمی تابی ُ.

من دست می کشم و بیغوله نشین مرزهای شهر تو می شوم تا از راه جریان سیال حاشیه های این متن بشود کاری کرد .

مرا ببخش پسرم ولی جنگجویان را جز به جنگی ناعادلانه نمی شود شکست داد.

حسرت

tristana — Fri, 14 Nov 2008 08:44:18 GMT

فرانکو ، حسرت چیست ؟ تُردی ورق های پیر قهوه ای کتاب هایم در قفسه ؟ خش خش آواهای به هم تابیده شده و نامفهوم صفحه های گرامافون ، نوارهای کاست قدیمی و این اواخر سی دی های خش افتاده؟ این نابودی اطلاعات سالیان سال .این نابودی من در تاریخ و بالعکس آن تاریخ در من . حسرت جز این ها چیست فرانکو؟

حسرت ما، پناه بردن به فضایی گسترده برای ثبت کردن و ثبت شدن هر آنچه هستیم .هر آنچه بودیم آن هم با سرعت شگفت کُند ، شگفت بی ثبات . حسرت ما، ـ که همیشه پناهنده ایم ـ به عشق ، به دانش و به سرزمین های دور تنهایی و فراموشی فرانکو . حسرت ما ...

من مرده ام یا زنده ام فرانکو؟

با مرگ هر جزئی در من / از من ، حسرت در جایی چیزی را نشان می کند تا برای ابد آن را جاودانه سازد . این حسرت است .برای اثبات خویشتن است که می میریم .

فرانکو ، همین ناهماهنگی ، این نا همخوانی ابدی میان من و تو ، میان من و زندگی ، میان من و دیگریست که می میراندمان .آنگاه عاشق می شویم .فراموش می کنیم .به بستر می رویم فرانکو. به بستر می رویم ..برويم سخني بايد گفت جام يا بستر ‚ يا تنهايي ‚ يا خواب ؟

starvation

franco — Wed, 12 Nov 2008 15:49:18 GMT

گرسنه ای سیرم و حرف هایم یک شکم ورم کرده از گرسنگیست تریستانا. بی فایده .بی فایده .نوشتنم نمی آید که بماند و کودک قحطی زده درونم روز به روز بیشتر تحلیل می رود.چشم هایش وق زده اند به وق وق های تحلیل گرانه این و آن . بی فایده. بی فایده .

جایی آن دورها من در آرزوهایم غرق شده ام و جایی این نزدیکی ها تو نجات یک غریق را آرزو می کنی.باقی هم که می بینیشان در ساحل عاج نشسته اند. نه. شاد و خندان هم که نباشند تریستانا اصلن انگار نیستند .

دوباره هرچه می کنم عاشقت نمی شوم .چند بار دیگر باید این اتفاق بیفتد .بیفتد و بماند و نرود و من بنویسمش .تو چند بار دیگر...؟

دلم به حال خدایی غرق شده در آن دور دورها می سوزد .سال هایی از عمرم را گم کرده ام .به نظرت کجا می شود پیدایشان کرد تریستانا ؟ تریستانا...کجا تریستانا؟